Ulga rehabilitacyjna

 

Podatnik będący osobą niepełnosprawną i posiadający orzeczenie o niepełnosprawności, który ponosi wydatki na cele rehabilitacyjne bądź na cele ułatwiające wykonywanie czynności życiowych, może w zeznaniu rocznym odliczyć od dochodu (przychodu) niektóre z tych wydatków w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Z odliczenia może także korzystać podatnik mający na utrzymaniu osobę niepełnosprawną, ponoszący wydatki na cele rehabilitacyjne tej osoby.

Osoby uprawnione do skorzystania z odliczenia z ulgi rehabilitacyjnej może skorzystać podatnik, który:

  1. ma status osoby niepełnosprawnej tzn. osoby, która posiada:
  • orzeczenie o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach lub
  • decyzję przyznającą rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
  • orzeczenie o niepełnosprawności, wydane na podstawie odrębnych przepisów, w przypadku gdy osoba ta nie ukończyła 16 roku życia, albo
  • orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31sierpnia1997 r.
  1. ma na utrzymaniu osobę niepełnosprawną: współmałżonka, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbów, rodziców, rodziców współmałżonka, rodzeństwo, ojczyma, macochę, zięciów, synowe, – jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9.120 zł.

W przypadku, gdy oboje rodzice łożą na utrzymanie niepełnosprawnego dziecka (bez względu na to, czy pozostają w związku małżeńskim czy też nie), każdemu z nich przysługuje prawo do ulgi rehabilitacyjnej w wysokości faktycznie poniesionego przez siebie wydatku. Z tym, że w przypadku wydatków ograniczonych limitem kwotowym, każdemu z rodziców przysługuje odrębny (własny) limit.

 

 

Warunki uprawniające do skorzystania z odliczenia

 

Z odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej może skorzystać podatnik, który:

  1. Uzyskał przychody (dochody) opodatkowane skalą podatkową i/lub ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych
  2. Poniósł wydatki kwalifikujące się do wydatków na cele rehabilitacyjne lub na cele ułatwiające wykonywanie czynności życiowych, a wydatki te nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków:
  • Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (ZFRON),
  • Zakładowego Funduszu Aktywności (ZFA),
  • Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON),
  • Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ),
  • Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS)

ani zwrócone w jakiejkolwiek formie.

W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy

(środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie

  1. Jest w stanie udokumentować poniesione wydatki. Wysokość wydatków na cele rehabilitacyjne ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie zawierającego w szczególności:
  • dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego towar lub usługę,
  • rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz
  • kwotę zapłaty.

Dowodem tym nie musi być faktura VAT. Może to być również np. rachunek, umowa, dowód

zapłaty.

 

Wydatki podlegające odliczeniu

 

Wydatki na cele rehabilitacyjne oraz na cele ułatwiające wykonywanie czynności życiowych dzielą się na dwie kategorie:

  • wydatki limitowane – podatnik może odliczyć faktycznie poniesione wydatki do wysokości limitu
  • wydatki nielimitowane – podatnik ma prawo odliczyć, co do zasady całą wartość faktycznie poniesionych kosztów

 

  1. Do wydatków limitowanych należą:
  • opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa – odliczenie przysługuje w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł;
  • utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej –odliczyć można kwotę nieprzekraczającą w roku podatkowym 2.280 zł
  • używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo –rehabilitacyjne –odliczeniu z tego tytułu podlega kwota w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 280 zł
  • zakup leków – w odniesieniu do tych wydatków odliczyć można kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki stale lub czasowo.
  1. Do nielimitowanych zaliczyć należy wydatki poniesione na:
  • Adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności
  • przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności
  • zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego
  • zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności
  • odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym
  • odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo -leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne
  • opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa
  • opłacenie tłumacza języka migowego
  • kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia
  • odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo -rehabilitacyjne:
  1. osoby niepełnosprawnej – karetką transportu sanitarnego,
  2. osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 – również innymi środkami
  • odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
  1. na turnusie rehabilitacyjnym,
  2. w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo – leczniczych i pielęgnacyjno – opiekuńczych,
  3. na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia.

 

 

 

W przypadku odpłatności za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo – leczniczych i pielęgnacyjno – opiekuńczych oraz odpłatności za zabiegi rehabilitacyjne:

  1. w ramach ulgi podatnik ma prawo odliczyć odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne, przy czym zabiegi te nie muszą się wiązać z pobytem w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo -leczniczych i pielęgnacyjno – opiekuńczych
  2. rozstrzygnięcie, jakie zabiegi wchodzą w zakres zabiegów rehabilitacyjnych lub leczniczo – rehabilitacyjnych wykracza poza kompetencje organu podatkowego i należy do lekarza specjalisty;
  3. jeśli podatnik przebywał na leczeniu w sanatorium i poniósł wydatki na dopłatę do pokoju, to wydatek na taką dopłatę podlega odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej;
  4. nie podlega odliczeniu opłata klimatyczna.

 

W ramach ulgi związanej z wydatkami na opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usług i opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa istotne jest, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć „opieka pielęgniarska” oraz „usługi opiekuńcze”, w związku z czym:

  1. przy ustalaniu prawa do odliczania wydatków na opiekę pielęgniarską istotne jest, aby opieka ta była świadczona przez osobę, która posiada prawo wykonywania zawodu pielęgniarki (pielęgniarza) w zakresie zadań określonych odrębnymi przepisami;
  2. usługi opiekuńcze definiuje ustawa o pomocy społecznej – obejmują one pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych (np. sprzątaniu, gotowaniu, załatwianiu spraw w urzędach, myciu, ubieraniu, dozowaniu lekarstw, prześciełaniu łóżka, zapobieganiu powstawaniu odleżyn i odparzeń, karmieniu itp.),opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem. W ramach ulgi odliczeniu podlegają również wydatki na specjalistyczne usługi opiekuńcze. Istotny jest zakres wykonywanych czynności, a nie status zawodowy osoby je wykonującej.